Maatvoeren in AutoCAD met grips

Maatvoeren van objecten in AutoCAD kan al heel lang. Voor zolang ik al met AutoCAD werk was dit één van de beschikbare mogelijkheden. Wel zijn er gedurende die tijd verbeteringen aangebracht en nieuwe opties beschikbaar gekomen, zoals een break-symbool en associatieve maatvoering. Vooral architecten vonden in het verleden de flexibele maatvoeringsmogelijkheden interessant naar mijn idee, hoeveel ontwerpen ik wel niet gezien heb waarbij alleen de afstand in de maatvoering was gewijzigd en niet de afmetingen van de funderingsbalken of het metselwerk (en uiteraard de “Maten in het werk controleren” ergens in een hoekje van de tekening).

Hoewel er tegenwoordig een sterke focus ligt op 3D modellen waarbij maatvoeren minder interessant is, blijft het nog steeds een veelgebruikte feature. En het wordt ook steeds makkelijker. Neem bijvoorbeeld het QDIM commando om ineens een object te maatvoeren:

Met een paar drukken op de knop heb je rondom maatvoering staan.

Grips

Werken met Grips is intussen wel goed ingeburgerd. Iedereen weet dat je je muiscursor boven een grippunt van een Polyline kunt houden om leuke dingen te doen. Zoals een rechtstand omzetten naar een boog. Reuze handig! Maar het werkt op Dimension objecten ook. Houd de cursor maar eens boven de grip van de tekst en je ziet een menu aan opties:

Maar de grips op de pijlen hebben weer andere opties:

Individueel kun je snel de pijltjes flippen als ze net niet goed passen. Wat ik persoonlijk reuze handig vind is de Stretch Dimension Group waarmee je de hele rij omhoog/omlaag kunt verplaatsen, en de Continue Dimension. Er is ook wel een DIMCONTINUE commando maar via de Grips werkt het net even wat makkelijker.

Automatiseren

In een heel grijs verleden was één van mijn eerste Lisp-routines het maatvoeren van aansluitingen op rioolleidingen. Elke huisaansluiting of regenwaterafvoer moest met een afstandsmaat vanuit de put worden gemaatvoerd. Omdat elke afstandsmaat vanuit de put gold, was een Continuous Dimension niet echt een optie (ik kan me overigens niet herinneren of een Continuous Dimension toen al bestond). Omdat ik na één streng al helemaal gek werd van het herhalend proces (DIST, opschrijven, DTEXT, click, enter, hoek, invoeren, enter, en dat honderden keren), dook ik in de wondere wereld van Lisp en had vrij snel een oplossing.

Doorlopend klikken en er werd bij elke aansluiting een cumulatieve waarde geplaatst. Alleen achteraf nog even de teksten wat uit elkaar trekken en mijn tekenaarsleven was weer een prettige bezigheid.

Ondanks dat er al heel veel functionaliteit beschikbaar is, zijn er voldoende handige tools te bedenken die iets met maatvoeringen doen. En daar hoef je niet persé Lisp voor te gebruiken, C# is ook zeer krachtig.